Gelijkheid in diversiteit

Posted on

Gelijkheid in diversiteit

We zijn meer dan de plaats waar we geboren zijn

Het ogenschijnlijk anders zijn is iets dat de actualiteit dezer dagen meer dan ooit lijkt te beheersen. Het verhaal van ik en de ander. Mensen die beschimpt worden omwille van oppervlakkige verschillen. Maar wat als het anders zijn slechts een oppervlakkige illusie is? Wat als dat anders zijn een stuk in onszelf is dat we niet willen zien? Zelf heb ik de voorbije jaren de wereld rondgetrokken. Maanden ben ik onderweg geweest langs de meest diverse plaatsen ter wereld. Vaak wanneer ik in het buitenland was en mensen ontmoette werd me automatisch de vraag gesteld van waar ik afkomstig ben. Ik ben van België zeg ik dan zelf meestal quasi automatisch. Terwijl ik voor mezelf ergens weet dat het niet uitmaakt van waar ik kom. Wat weten mensen immers over mij wanneer ik zeg dat ik Belg ben? Wat stelt dat Belg zijn voor? Wat kom je inherent te weten over iemand als je weet welke nationaliteit die persoon heeft? Toch vragen we dit als mensen vaak automatisch en bepaalt dat vaak de manier waarop we mensen benaderen. Mensen hebben een kader van wat iets zou kunnen zijn. Wat is een Belg voor iemand die aan de andere kant van de wereld woont? Iemand die chocolade eet en bier drinkt? We zijn veel meer dan het kader dat rond een nationaliteit hangt.

Belg zijn is een kader, mens zijn de kern van ons bestaan

Wanneer ik naar mezelf kijk voel ik me inherent geen Belg. Want wat is een Belg? Het Belg zijn is voor mezelf niet meer dan een stempel of kader. Ik voel me veeleer een mens. Het Belg zijn is iets dat ik ben aangeleerd en een reflectie van de identiteitskaart die men mij heeft gegeven omdat ik toevallig op een bepaald stukje grond van de wereld ben geboren. Als mijn ouders hadden beslist om te verhuizen net voor mijn geboorte naar een ander land dan kon ik een andere nationaliteit gehad hebben. Doch in kern zou ik gelijk hoe nog steeds een mens zijn. Was ik als mens geboren in een donker getint lichaam of in een vrouwelijk lichaam geboren dan zou ik ook mens geweest zijn. Enkel de ervaring zou ergens anders zijn. Waarover het gaat in het leven is de mens achter het kader. Want het mens zijn is de kern van ons bestaan. Voorbij de kaders zijn we het allemaal.

Een land zonder naam

Stel een aantal mensen van verschillende continenten gaan naar een deel van de wereld naar een plaats die geen naam draagt. Of naar een andere planeet zoals bijvoorbeeld de maan. Stel dat daar die mensen samenkomen elk met een eigen nationaliteit. Stel dat ze daar gaan wonen en een gemeenschap stichten. Stel dat ze beslissen om de plaats waar ze zijn gaan wonen geen naam te geven. Dat die gemeenschap ervoor kiest om de plaats waar ze wonen niet te benoemen. Na verloop van tijd worden er kinderen geboren. Generatie op generatie groeien mensen op in een land zonder naam. Stel dat deze kinderen zelf geen naam zouden krijgen. Waarmee zouden deze kinderen zich identificeren? Hoe zouden ze zichzelf zien? Hoe zouden ze praten? Is de kans niet groot dat het hen niet uit zou maken wie ze zijn of van waar ze komen? Dat ze zich mensen zouden voelen net zoals een ander. Zonder dat ze het besef hebben van een kader van nationaliteit. Dat ze anderen niet zouden vragen van waar ze zijn. Want een nationaliteit is iets dat ze niet werd aangeleerd. Ze kennen die kader niet dus ze kunnen er zich ook niet mee vereenzelvigen. Als we nu naar onszelf kijken. Komen kinderen ter wereld met al deze kaders? Wie naar zichzelf kijkt beseft dat dit niet zo is. We zijn slechts Belgen of eender welke nationaliteit in de mate dat we dit zelf geleerd zijn te geloven. Als kinderen worden we geboren in een land zonder naam. Een land dat we gaandeweg bewust of onbewust leren benoemen.

Gelijkheid in de diversiteit

Het is normaal dat we ons vertrouwd voelen met de streek waar we geboren worden en de gewoontes die daar heersen. Dat de plaats waar we geboren worden ons als mensen ook vormt tot wie we zijn. Dat maakt echter niet dat we verplicht zijn om ons hiermee te vereenzelvigen. Hoe goed je je voelt bij iemand of hoe verwant heeft vaak niks te maken met de plaats waar die persoon is geboren. Als je bereid bent je te openen dan kan je een diep verwantschap voelen met mensen van overal ter wereld. Daar ligt ook de sleutel om het wij/zij verhaal te overstijgen. Door bestaande kaders in vraag te durven stellen. Door patronen te durven doorbreken. Dit door voorbij de oppervlakkigheid te durven kijken. Naar de mens achter de verpakking. Om de gelijkheid te zien achter de diversiteit. Iets waar de wereld immens nood aan heeft. Om zo het racisme dat nu massaal groeit uit de oppervlakkige verschillen tussen mensen te overstijgen. Een andere naam, een andere huidskleur, een andere taal, … . Allemaal verschillen die er nu vaak voor zorgen dat veel mensen in een vakje terecht komen. In extreme gevallen zelfs een vakje dat er voor zorgt dat mensen vernederd worden. Maar wat is er mis met die verschillen? Wat maakt het uit? We hebben de wereld allemaal iets te bieden. Om het wij/zij verhaal te doorbreken dienen we bereid te zijn om voorbij de oppervlakkigheid te kijken. Om ons te durven openstellen. Om jezelf te zijn en de ander zichzelf te laten zijn. Iets dat inspanning vraagt van alle betrokken partijen. Om ook jezelf en je kaders in vraag te durven stellen. Pas dan is het mogelijk om van een wij/zij naar een ons verhaal te gaan. Want voorbij alle oppervlakkige verschillen zijn we allemaal mensen.

 

Jan

IMG_5325

8172304246_2485e8cfe0_z

2 thoughts on “Gelijkheid in diversiteit

  1. Dag Jan, in vind dit een heel mooi artikel. Ik ben het roerend met je eens.
    Ik merk ditzelfde soort denken ook dikwijls op in verband met het feit dat ik blind ben: automatisch koppelen veel mensen daar veronderstellingen aan die op hun beurt vragen bij hen oproepen… of vragen die veronderstellingen bij hen oproepene.

    Op zich begrijp ik dat zeker. Wij denken en reageren meestal vanuit wat we kennen, kunnen, gewoon zijn…
    Ook dat is heel menselijk! Zoals jij terecht schrijft:
    “Het is normaal dat we ons vertrouwd voelen met de streek waar we geboren worden en de gewoontes die daar heersen. Dat de plaats waar we geboren worden ons als mensen ook vormt tot wie we zijn.”
    Dat is ook zo met ons eigen lichaam.

    Inderdaad, moest elke mens bereid zijn om de gelijkheid, het mens-zijn te zien achter de diversiteit… om diversiteit te omarmen omdat we sowieso ALLEMAAL unieke mensen, unieke verschijningsvormen zijn…
    moest iedereen hier, steeds bewuster, telkens opnieuw voor willen en durven kiezen, …. hoe zou ons samenleven dàn zijn?

    Dank je wel Jan, om jouw overdenkingen en gevoelens over diversiteit met ons te delen!

    Groetjes, Inge

    1. Hey Inge,

      Nu pas je berichtje gezien hier op de site. Heel erg bedankt voor jouw reactie ook. Volledig eens met wat je zegt. Heel veel groetjes en tot gauw eens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *